379

مسخره ترین و بی خود ترین سوالی که کسی می تونه این روزا ازم بپرسه اینه که

به سلامتی کی عروسی دارید؟

خب یکی نیست بگه به شما چه؟ نه واقعاً به شما چه ربطی داره؟

379

آخرش این خود کم بینی من، یه کاری دستم میده.

دیروز/تازه شدن دیدار/وضوخانه مصلی دانشگاه/مریم/خوش حالی از سر و کولمان بالا می رفت.

379

دیشب/حسینیه 15 خرداد/نزدیک فلکه فیض/سخنرانی حاج آقا رهدار/سرما و سوز/موتور سواری

379 این که شما خودتون کلی مشکلات ریز و درشت دارید و من با درد و دل کردنم بار غمت رو سنگین تر می کنم ... مایه ی عذابه برام. خدا بهم سعه وجودی بده تا بیش از این اذیت تون نکنم. مرد بودن سخته، که همه استرس و غم جور شدن کار و پول و امکانات اولیه زندگی رو توی خودت بریزی و نتونی برای کسی درد و دل کنی. البته که اینا رو خدا جور می کنه ولی سختی خودش رو داره.

379

وقتی از آشفتگی ذهنیم می گم

همین که می گید: «میفههم تو چه شرایط سختی هستی.»

کل حال بدم نابود میشه. حتّی اگر مشکلم دوا نشده باشه.

379

وقتی بابت اعصاب خط خطیم بی خودی باز مسئله سرویس طلامو پیش می کشم

بعدش کلی غُرغُر دارم بکنم به خودم

که آخه چه قدر می تونه سطح دغدغه های آدم پائین بیاد و سخیف بشه.

ولی شما بدونید که اینا همه اش بهانه است.

ما زن ها دوست داریم یه وقتایی الکی بهانه بگیریم.

در واقع پشت همه اینا، این فریاده که: «بهم توجه کن.»

- الحمدلله بابت توجهاتتون.

379

بابت خوابی که دیده بودم، همش توی این فکر بودم که

چه طوری قراره حاجت برآورده من که پیش امام رئوفم هست بهم داده بشه؟

دنبال این بودم که همسرم یه نشونه ای از امام رئوف داشته باشه.

نگو شما چهار سال همسایه ی آقا بودید.

-معرفی ما دوتا همشهری با واسطه ی یه دوست سبزواری یعنی ته قسمت